به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «هرمز»؛ نوجوانانی که اغلب در هیاهوی دنیای دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی تعریف می‌شوند، این روزها در گوشه مساجد، خلوت‌گزینی را برگزیده‌اند تا سه روز فاصله‌گرفتن از دنیا را با تمام وجود تجربه کنند. 
 
 این موج جدید از معتکفین، نه‌تنها به کمیت اعتکاف افزوده، بلکه باانرژی و معنویت ناب خود، حال و هوایی تازه به این آیین کهن بخشیده‌اند. خبرنگار ما با حضور در جمع این جوانان، پای صحبت‌های دو تن از آن‌ها نشسته است تا روایتگر این خلوت عاشقانه باشد.

شوق انتظار در دل دهه نودی‌ها

در گوشه‌ای از مسجد، «ریحانه» دختری ده‌ساله و دانش‌آموز کلاس چهارم، با چادری که گاهی روی شانه‌های کوچک او سنگینی می‌کند، مشغول خواندن دعاست. او یکی از صدها دهه نودی است که به گفته متولیان، برای اولین‌بار طعم شیرین اعتکاف را چشیده‌اند.

 ریحانه در گفتگو با خبرنگار ما اظهار کرد: از روزی که مادرم اسمم را برای اعتکاف نوشت هر شب خوابش را می‌دیدم. برای ما بچه‌ها، اعتکاف مثل یک سفر خیلی خاص است، سفری که هم‌بازی دارد و هم می‌شود کلی چیزهای خوب یاد گرفت. معلم دینی ما می‌گفت اینجا خانه خداست و خدا خیلی نزدیک‌تر است. راستش اول فکر می‌کردم سه روز دوری از تبلتم خیلی سخت باشد، اما حالا می‌بینم که این سه روز چقدر زود می‌گذرد.

وی مطرح کرد: بهترین قسمت اعتکاف برای من، شب‌هایش است. وقتی همهٔ چراغ‌ها خاموش می‌شود و فقط نور مهتاب می‌افتد روی فرش‌های مسجد، حس می‌کنم همه دنیا ساکت شده‌اند تا من حرف‌هایم را به خدا بگویم. این جا با دوست‌هایم عهد بسته‌ایم که کمک کنیم مسجد تمیز بماند و برای مادربزرگ‌هایی که زانودرد دارند، جای خوب نگه داریم. 
این معتکف ادامه داد: نماز جماعت اینجا با نمازهایی که توی خانه می‌خوانیم خیلی فرق دارد، انگار صدای همه قلب‌ها با هم یکی می‌شود. دوست دارم سال بعد هم بیایم، چون اعتکاف به من یاد داد که لازم نیست همیشه شلوغ باشم؛ گاهی باید آرام بود تا صدای قلب خودت را بشنوی.

فرار از هیاهو و جستجوی آرامش در دل دهه هشتادی‌ها

 در جمع بزرگ‌ترها، نسل دهه هشتادی‌ها که اغلب دانشجویان یا دانش‌آموزان سال‌های پایانی دبیرستان هستند، بیشتر به چشم می‌خورند. این گروه با پختگی بیشتری به اعتکاف نگاه می‌کنند و آن را فرصتی برای «دیجیتال دیتوکس» و تفکر در مورد آینده می‌دانند. زهرا، دانش‌آموز کلاس یازدهم، اعتکاف را راهی برای پاسخگویی به سؤالات بزرگ زندگی‌اش می‌داند.

 باتری روحم را برای یک سال پر از چالش دوباره شارژ می‌کند
لیلا در گفتگو با خبرنگار ما اظهار کرد: برای نسل ما، اعتکاف یک پناهگاه است. بیرون از مسجد، همه چیز با سرعت سرسام‌آوری در حال حرکت است: استرس کنکور، فشارهای شبکه‌های اجتماعی، نگرانی‌های اقتصادی و تعاریف متفاوتی که جامعه از موفقیت ارائه می‌دهد. اعتکاف فرصت می‌دهد تا اینترنت و گوشی را کنار بگذاری و یک ریکاوری کامل روحی داشته باشی. در این سه روز، مجبور می‌شوی با خود واقعی‌ات روبه‌رو شوی، بدون فیلتر و بدون لایک.

وی بیان کرد: در اعتکاف، به‌جای سرزدن به استوری‌های بقیه، سر می‌زنی به خودت و می‌پرسی که واقعاً از زندگی چه می‌خواهی و کجای مسیر درست ایستاده‌ای. ما فقط برای عبادت محض نیامده‌ایم، آمده‌ایم تا هویتمان را بازسازی کنیم. جالب اینجاست که تعداد زیادی از دوستانم که شاید در طول سال کمتر به مسائل مذهبی بپردازند، اینجا حضور دارند. 
این معتکف مطرح کرد: اعتکاف نشان داد که نسل ما تشنه آرامش است و هنوز هم می‌تواند لذت سکوت و تفکر عمیق را به‌جای لذت‌های زودگذر مجازی انتخاب کند. این خلوت، باتری روحم را برای یک سال پر از چالش دوباره شارژ می‌کند و به من قدرت می‌دهد تا در دنیای پرهیاهوی بیرون، خودم باشم.

 حضور پررنگ این دو نسل، این پیام را به روشنی می‌رساند که سنت‌های دینی و معنوی، همچنان ریشه‌های قوی در جامعه ایران دارند. اعتکاف دیگر صرفاً یک آیین برای بزرگسالان نیست؛ بلکه محفلی پویا برای جوانانی شده است که می‌خواهند بین زندگی مدرن و نیازهای عمیق روحی خود، تعادل برقرار کنند. این شور و شوق نوجوانی، تضمینی است برای زنده ماندن این آیین معنوی در سال‌های آینده.
انتهای خبر/