بانوی کارآفرین، راهکاری پایدار می‌خواهد

هنر بشاگرد در بن‌بست فروش؛

بانوی کارآفرین، راهکاری پایدار می‌خواهد

یک بانوی هنرمند بشاگردی با تأکید بر کیفیت محصولات تولیدی، گفت: کیفیت و اصالت هنر بشاگرد قابل رقابت با بهترین‌هاست، اطمینان داریم که هنرمندان‌ ما قادر به تولید محصولاتی در سطح جهانی هستند.

به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «هرمز»،صنایع دستی زنان بشاگردی، جلوه‌ای زیبا و اصیل از فرهنگ، هنر و تلاش زنان این منطقه از جنوب شرق ایران است. در شهرستان بشاگرد از استان هرمزگان، شرایط اقلیمی خاص، کم‌آبی و محدودیت‌های اقتصادی موجب شده تا زنان برای تأمین معاش و حفظ میراث فرهنگی خود به ساخت و تولید صنایع دستی روی آورند. از میان این صنایع، بافته‌های ساخته‌شده از برگ درختان نخل و داز جایگاه ویژه‌ای دارند.

درخت داز که نوعی درختی بومی مقاوم در برابر گرما و خشکی است، به‌وفور در مناطق گرم و خشک بشاگرد یافت می‌شود و برگ‌های بلند، مقاوم و انعطاف‌پذیر آن ماده‌ اولیه‌ بسیاری از دست‌ساخته‌های زنان این ناحیه است. زنان بشاگردی با مهارتی که نسل به نسل منتقل شده، برگ‌های داز و نخل را جمع‌آوری، خشک و آماده‌ بافت می‌کنند. سپس با دقت و ذوق خاصی آن‌ها را به سبد، ظرف، بادبزن، زیرانداز و حصیرهای رنگارنگ تبدیل می‌نمایند.

این محصولات نه‌تنها کارکرد مصرفی دارند، بلکه از لحاظ فرهنگی و هنری نیز ارزش بالایی دارند و بیانگر نگرش زیبایی‌شناختی و ارتباط نزدیک مردم بشاگرد با طبیعت پیرامونشان هستند. زنان در فرآیند بافت از نقش‌ها و طرح‌هایی الهام می‌گیرند که ریشه در باورها، خاطرات و محیط زیستشان دارد. رنگ‌های طبیعی برگ‌ها یا گاه رنگ‌آمیزی سنتی، به این آثار جلوه‌ای گرم و صمیمی می‌بخشد.

در سال‌های اخیر، توجه به صنایع دستی بشاگرد به‌ویژه فرآورده‌های برگ داز افزایش یافته و انتظار می‌رود این تولیدات علاوه بر بازارهای محلی، راه خود را به شهرهای بزرگ نیز باز کنند. حمایت از این هنر سنتی، نه‌تنها موجب اشتغال‌زایی برای زنان منطقه می‌شود بلکه در حفظ میراث فرهنگی و هویت بومی نقشی حیاتی دارد.

دخت خاتون میردادی، بانوی کارآفرین در شهرستان بشاگرد، در گفتگو با خبرنگار ما، با اشاره به پتانسیل بالای صنایع دستی این منطقه، بر ضرورت ایجاد سازوکارهای فروش مستمر و پایدار تأکید کرد.

وی که از سنین نوجوانی و در سن ۱۴ سال، همراه با زنان محلی، با بهره‌گیری از مواد اولیه‌ طبیعی مانند برگ نخل و داز، اقدام به تولید صنایع دستی کرده است، از این اقدام به عنوان راهی برای توانمندسازی اقتصادی و اشتغال‌زایی یاد کرد.

این بانوی هنرمند بشاگردی در توضیح فعالیت‌های خود گفت: ما، زنان بشاگردی با این اقدام، فرصت‌های شغلی را برای خود و حفظ هنر بومی فراهم کرده‌ایم. این اقدام نه تنها مهارت‌های جدیدی به زنان می‌آموزند، بلکه منبع درآمدی برای خانواده‌هایشان فراهم می‌کنند.

وی با تأکید بر کیفیت محصولات تولیدی، خاطرنشان کرد: کیفیت و اصالت هنر بشاگرد قابل رقابت با بهترین‌هاست. ما اطمینان داریم که هنرمندان ما قادر به تولید محصولاتی در سطح جهانی هستند.

میردادی، چالش اصلی پیش روی تولیدکنندگان را عدم دسترسی پایدار به بازارهای فروش عنوان کرد و بیان داشت: بزرگترین مشکل ما این است که پس از تولید، نمی‌دانیم محصولاتمان را به چه کسی و چگونه بفروشیم. حمایت‌های مقطعی مانند شرکت در چند نمایشگاه در سال، کافی نیست.

به گفته این بانوی هنرمند، این حمایت‌های ناپایدار تنها قادر به تأمین بخشی از نیازهای مالی کارگاه‌ها در کوتاه‌مدت هستند و نمی‌توانند روند تولید مستمر را تضمین کنند.

میردادی ابراز داشت: ما به سازوکارهایی نیاز داریم که به طور مداوم، محصولات تولید شده را به دست مصرف‌کنندگان برساند.

وی خواستار توجه جدی مسئولان نسبت به ایجاد زیرساخت‌های فروش دائمی شد و پیشنهاد کرد: ایجاد غرفه‌های فروش دائمی در نقاط پرتردد گردشگری می‌تواند گام مهمی باشد.

این بانوی هنرمند، فعال‌سازی برنامه خرید تضمینی توسط سازمان‌های دولتی مرتبط را یکی از راه‌های مؤثر برای ایجاد امنیت اقتصادی تولیدکنندگان دانست و توضیح داد: اگر نهادهایی مانند میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، خرید محصولات ما را بر اساس قیمت کارشناسی شده تضمین کنند، ما با اطمینان بیشتری به تولید ادامه خواهیم داد.

میردادی در پایان، ابراز امیدواری کرد: با پیگیری این مطالبات، شاهد شکوفایی اقتصادی و اجتماعی زنان بشاگردی از طریق هنرشان باشیم و میراث فرهنگی منطقه حفظ گردد.

صنایع دستی زنان بشاگردی، به‌ویژه بافته‌های برگ نخل و داز، یک نمونه درخشان از هنر بومی هستند که در دل شرایط اقلیمی خاص منطقه شکل گرفته‌اند. این محصولات، علاوه بر زیبایی و اصالت منحصر به فرد، نمایانگر ارتباط عمیق هنرمندان با طبیعت و مهارت بالای آن‌ها در خلق آثار کاربردی از مواد اولیه بومی می‌باشند.

نقطه کانونی چالش این صنعت، همان‌طور که دغدغه بانوی هنرمند مطرح شد، فقدان دسترسی مناسب به بازارهای هدف و نبود ساختار حمایتی قوی در بخش فروش و بازاریابی است. هنر و کیفیت تولید به‌تنهایی کافی نیست؛ این محصولات برای تبدیل شدن به یک منبع درآمد پایدار نیازمند پلی ارتباطی قوی با مصرف‌کنندگان هستند.

لذا، نتیجه‌گیری این است که حفظ و توسعه این میراث، مستلزم تغییر تمرکز از صرفاً تولید به تقویت زنجیره فروش است، ورود سازمان‌یافته و هدفمند مسئولین در حوزه تسهیل فروش، برندسازی، و ایجاد کانال‌های دسترسی آسان (آنلاین و آفلاین)، نه تنها موجب احیای یک سنت هنری خواهد شد، بلکه مهم‌تر از آن، اشتغال‌زایی پایدار و کرامت اقتصادی زنان تولیدکننده در منطقه بشاگرد را تضمین می‌کند.

انتهای خبر/